Jantje Smit

Ze hebben nieuwe achtergrondmuziek in mijn favoriete koffieshop. Het was er al een tijdje rommelen met de muzak en we hadden de afgelopen weken al moeten leven met belegen James Last, jengelende accordeonmuziek en een vele decibels te hard staande Edith Piaf, maar gisteren spande de kroon. Gisteren werden we getrakteerd op Jantje Smit. Of Jan, zoals je tegenwoordig moet zeggen.

De koffieshop moet blijkbaar een authentiek Franse sfeer uitstralen, heeft de eigenaar bedacht, maar zoals zijn muziekkeus duidelijk laat zien, weet hij zelf niet precies welke muziek hij daarvoor moet uitzoeken. James Last had naar mijn gevoel helemaal niets met Frankrijk te maken, de accordeonmuziek moest beelden van knoflook en stokbrood oproepen, maar het enige dat het voor mij deed, was dat ik hevig begon te verlangen naar oordopjes.

Edith Piaf was meer in de richting, maar op de middag dat ik er was, stond het geluid zo hard, dat ik er een lichte gehoorbeschadiging van opliep. Ik moet toegeven dat het er misschien iets mee te maken had  dat ik niet van Edith Piaf hou, zeker niet wanneer het geluid te hard staat, maar aan het geklaag om me heen te horen, was ik niet de enige met dat probleem.

Gisteren werden we dus gefêteerd op Jantje Smit. Ik geef toe dat dat echt helemaal mijn stijl niet is en wanneer ik de kop van Jan zie, krijg ik al spontaan pukkeltjes, maar het wordt helemaal erg wanneer ik lekker rustig onder het genot van een kopje cappuccino een blogje probeer te schrijven.

Ik denk dat ik normaal gesproken best een prettige klant ben. Wanneer er een foutje wordt gemaakt, dan heb ik daar begrip voor, wanneer ik soms ergens lang moet wachten, ben ik altijd geduldig en pas wanneer men zich ten opzichte van mij onbeleefd gedraagt, wil ik zo hier en daar wel eens een sarcastische opmerking maken, maar daar blijft het dan toch meestal wel bij.

In dit geval lag het anders. Toen ik Jan voor de zoveelste keer het woord Parijs hoorde verkrachten tot het klonk als ‘Paraais’ met een enorme uithaal (het kan gewoon niet missen dat je met dat soort gebruik van je stembanden last van poliepen krijgt), begon ik zo langzamerhand het kookpunt te bereiken. Zoiets bouwt bij mij altijd heel langzaam en geleidelijk op, en wanneer de boel dan uiteindelijk ontploft, gebeurt dat wel op volle sterkte. Maar gelukkig, net toen ik op het punt stond mijn kop cappuccino te legen in de geluidsboxen waaruit Jantjes poliepen naar hartenlust verder kweelden, stond een grijze dame die met een vriendin aan het tafeltje naast mij zat, op. Ze liep naar de toonbank en vroeg beleefd of de muziek wat zachter mocht. Ik bewonderde haar zelfbeheersing, want bij mij spoot het vuur inmiddels uit mijn oren en ik denk dat ik het wel wat minder netjes zou hebben gedaan.

“Vindt u het niet mooi dan?” vroeg de serveerster, die duidelijk niet van plan was om Jan meteen tot zwijgen te brengen.

“Nou, nee,” zei de vrouw, “maar het staat ook zo vreselijk hard, dat we niet normaal met elkaar kunnen praten.”

De vrouw waarmee ze haar tafeltje deelde, begon heftig instemmend te knikken.

“Ik ben het helemaal met die mevrouw eens,” deed ik vanaf mijn plaats ook een duit in het zakje. “Ik kan mezelf niet eens horen denken.”

De serveerster haalde haar schouders op en draaide volumeknop een fractie terug.

“We hebben een nieuwe baas en die denkt dat hij hiermee meer klanten kan binnenhalen, maar ik word er ook gek van.”

“Als dit zo blijft, komen wij nooit meer terug,” riepen wij, de oude klanten, in koor.

“Nooit meer,” benadrukte de grijze dame nog eens, terwijl ze weer naast haar vriendin aan het tafeltje schoof.

“Ik zal het doorgeven, maar ik kan niks garanderen,” riep de serveerster haar nog na, nauwelijks verstaanbaar in het misbaar van de kwelende Jan.

Ik schrijf dit stukje in de garage waar mijn auto een halfjaarlijkse beurt krijgt. Zachtjes op de achtergrond speelt Gary Moore the Blues for Me. Ik word er niet vrolijk van, maar het is tenminste wel echte muziek.

Techneut

Een paar dagen geleden vroeg een vriendin me of ik mee wilde gaan naar de ouderavond van haar zoontje die in de tweede klas van het VMBO zit en die dit jaar een leerweg moet gaan kiezen. Aangezien de keuzemogelijkheden voor de leek behoorlijk ingewikkeld zijn en ik zelf op een VMBO lesgeef, was het een logisch verzoek en ik vind het ook altijd leuk om op andere scholen rond te kijken, dus het mes sneed aan twee kanten.

Nadat we een kleine rondleiding hadden gekregen door het domein waar haar zoon waarschijnlijk in de komende jaren zijn lessen zou gaan volgen en ik er achter was gekomen dat de school weliswaar veel groter was dan de mijne, maar dat er wezenlijk geen enkel verschil was, werden we naar een enorme aula gestuurd, waar de eigenlijke voorlichting zou plaatsvinden.

Bij de deur werden we opgewacht door een kleine, parmantige man, in een smetteloos pak gestoken, die me een beetje aan de rijdende rechter deed denken, maar met minder gevoel voor humor. Hij overhandigde ons een handout met een pen zodat we aantekeningen zouden kunnen maken en wenste ons een prettige avond. We zochten een plaatsje vlak voor het podium zodat we alles goed zouden kunnen zien. Het duurde een poosje voor er wat ging gebeuren, dus we konden goed kijken wat er allemaal voor mensen binnenkwamen. Ook hier verschilde alles niet erg van mijn eigen school. Dezelfde giechelende jongelui, en dezelfde bijpassende ouders.

Klokslag acht werd het licht gedempt en kwam een grijze dame naar voren die de microfoon ter hand nam. Ze heette iedereen welkom (zover ging het nog goed) en vergastte ons daarna op een verhaal over drie kikkertjes. Het verhaal was uitermate geschikt voor de leerlingen van groep één van de basisschool, maar het veroorzaakte grote hilariteit onder de leerlingen die achter mij zaten, hoewel ik moet toegeven dat ze zich ondanks alles prima gedroegen en het gegniffel aardig binnensmonds wisten te houden. Het verhaal was bedoeld als opsteker voor de leerlingen, zodat ze straks met een goed gevoel over hun school weer huiswaarts zouden keren, maar ik denk niet dat er veel waren, die de werkelijke strekking begrepen, want ze hadden het te druk met lachen.

Toen het verhaal bijna afgelopen was, begon de microfoon flink op te spelen. Plotseling kwamen er allerlei knarsende en knallende geluiden, die niets te maken hadden met de kikkertjes, uit de luidsprekers. Elke keer dat er weer een raar geluid weerklonk, keek de grijze dame verstoord in de richting van waar zich waarschijnlijk een ruimte bevond waar zich technische zaken afspeelden, maar dit bleek niet erg te helpen, want de vreemde geluiden bleven voortduren en overstemden soms helemaal wat ze zei.

“Ik doe echt helemaal niets!” riep ze tenslotte in wanhoop uit, waarna ze te hulp werd gesneld door de rijdende rechter, die ons eerder bij de deur had begroet. Hij bleek de teamleider te zijn, die de eigenlijke voorlichting voor zijn rekening zou nemen.

Hij liet meteen zien wat een goede teamleider hij was, door de microfoon van de grijze dame over te nemen en uit te schakelen. Daarna produceerde hij als bij toverslag een andere microfoon en vertelde hij ons dat het nu veel beter zou gaan. We voelden ons meteen een heel stuk geruster, tot hij een kleine afstandsbediening uit de zak van zijn perfecte jasje haalde, op een knopje drukte, en de Powerpoint presentatie, die hij zo goed had voorbereid, niet bleek te werken.

Hij rommelde nog wat aan de afstandsbediening, maar er gebeurde helemaal niets.

“Meneer Van der Neut,” sprak hij even later in de microfoon, “kunt u alles even handmatig regelen?”

Hij was duidelijk gewend aan leiding geven.

Meneer Van der Neut was niet zichtbaar, maar zijn aanwezigheid maakte hij wel kenbaar door de eerste dia van de presentatie te vertonen. De teamleider slaakte bijna onhoorbaar een zucht van verlichting en begon zijn verhaal af te steken.

Toen hij duidelijk aan het eind van de eerste dia was gekomen, gebeurde er niets.

“Meneer Van der Neut, kunt u even de volgende dia laten zien?” vroeg hij.

Een paar seconden lang gebeurde er niets, maar toen verscheen inderdaad dia nummer twee. Het was duidelijk dat meneer Van der Neut er even in moest komen. De teamleider vervolgde zijn verhaal en toen hij bijna aan het eind van de dia was gekomen, schoof de presentatie zomaar helemaal uit zichzelf twee dia’s vooruit. Het was duidelijk dat meneer Van der Neut er nu echt zin in kreeg.

“Meneer Van der Neut, kunt u even een dia terug?” vroeg de teamleider, die dit soort dingen blijkbaar gewend was, want hij liet zich niet uit het veld slaan en bleef rustig. Onder dit soort omstandigheden wordt duidelijk wat de competenties van een echte teamleider zijn.

De presentatie ging een dia terug en de voorlichting werd vervolgd. De overige dia’s verschenen allemaal op min of meer het juiste moment zodat meneer Van der Neut niet langer hoefde te worden aangespoord. Ik vond dat jammer. Meestal zijn voorlichtingsavonden een lang en saai maar noodzakelijk kwaad. De teamleider kan daar niets aan doen. De school ook niet. Maar iedere school zou een meneer Van der Neut moeten hebben.

Pillen

Binnenkort ga ik naar het buitenland en aangezien ik inmiddels een dame van een zekere leeftijd ben, waar zo af en toe een pil moet worden ingestopt om de motor draaiende te houden, leek het mij niet onverstandig om even een medicijnpaspoort te gaan halen bij de apotheek. Het is namelijk niet ondenkbaar dat een hasjhond anders aan de grens mijn kleine voorraadje ergens anders voor aanziet dan voor wat het is. Mijn zus heeft al eens een keer zo’n kwijlend beest met zijn neus in haar handtasje gehad, en zoiets wil je toch liever zien te voorkomen.

Ik had al vaker zo’n paspoortje gehaald en het was altijd zo gepiept; even intikken in de computer en binnen een paar seconden spuugt een printer het paspoortje uit de daarvoor bestemde gleuf.

Ook in dit geval was het intikken zo gebeurd. Zelfs de printer deed wat hij moest doen en even later kwam de apothekersassistente me het papier overhandigen. Ze had het al keurig opgevouwen en wilde zich alweer tot de volgende klant wenden, maar zo snel liet ik met niet afschepen. Het zou niet de eerste keer zijn, dat ik met een fout artikel thuis kwam nadat ik me in de apotheek zomaar een gesloten zakje had laten overhandigen. Je ziet, op mijn leeftijd heb ik al meer meegemaakt.

Ik vouwde het formuliertje dus weer open en controleerde of alle gegevens juist waren. Mijn naam en adres klopten, dus zover leek alles goed te gaan. Ook de naam van de apotheek was de juiste. Je zou natuurlijk mogen veronderstellen dat dat logisch was, maar in deze tijd van hi-tech, Apple en lolcats weet je maar nooit. Het enige dat niet klopte was het lijstje met medicijnen. Er moesten drie dingen opstaan, maar er stonden er maar twee.

“Ik mis er één,” vertelde ik de assistente.

Ze keek wat zuur en nam het papier weer van mij aan, waarna ze omstandig het computerbeeldscherm begon te bestuderen.

“Tja,” zei ze na een tijdje rommelen met de muis, “u heeft inderdaad drie verschillende soorten medicijnen.”

Dat had ik haar net al verteld, maar natuurlijk moet tegenwoordig alles wat door een echt mens wordt gezegd, worden geverifieerd in de computer.

“Mooi,” zei ik. “Kunt u dan even een nieuwe voor me uitdraaien?”

Hier begon de opdracht aanzienlijk moeilijker te worden, dat was wel duidelijk.

“Nou,” zei ze aarzelend, “dat kan niet zomaar, want dat derde medicijn is iets wat u niet altijd hoeft te gebruiken.”

Ik haalde mijn schouders op. “Daar heeft u gelijk in,” zei ik, “maar ik moet het wel bij me hebben, want het kan zijn dat ik het nodig heb en wanneer ik het bij met heb moet het ook op het paspoortje staan, anders heeft het geen enkele zin dat ik het meeneem en kan ik aan de grens nog steeds problemen krijgen.”

Er werd een andere assistente bijgehaald. Deze keer iemand die iets ouder was, maar die duidelijk niet erg veel verstand had van computers. Er werd nog wat met de muis gemorreld en toen kwam er een jongeman bij, die het ook niet wist. Achter me hoorde ik andere klanten diepe zuchten slaken, maar ik was niet van plan het op te geven. De apotheek bevindt zich aan de andere kant van de stad en het kost me altijd veel tijd om er naar toe te gaan, dus ik was niet van plan voor zoiets onzinnigs terug te komen. De eerste assistente wierp een geïrriteerde blik in mijn richting, waarschijnlijk in de hoop dat ik zou zeggen het maar te vergeten, maar ik gaf geen krimp. Ik was niet van plan om zonder het paspoortje de apotheek te verlaten. Ik ben daar al jaren klant en het moest toch niet al te moeilijk zijn om een lijstje van mijn medicijnen uit te draaien.

“Misschien kunt u beter even bij uw huisarts langsgaan,” opperde de jongeman.

“Ik denk er niet over,” zei ik zeer beslist. Ik was niet van plan het pand te verlaten zonder mijn lijstje met DRIE medicijnen erop. “U kunt zien dat ik het gebruik, want alles staat in de computer, dus dan kunt u het ook uitdraaien.” Ik weet dan misschien niet erg veel van medicijnen, maar ik weet toevallig wel iets van computers.

De vrouw keek me nog eens aan en zag dat ik het meende. Ze pakte een telefoon op en even later verscheen de apotheker zelf. Hij keek naar mij, naar het scherm, drukte op een toets en de printer spuugde weer een A4-tje uit. Zonder iets te zeggen overhandigde hij het aan de eerste assistente, die het aan mij doorgaf. Ditmaal stonden er drie medicijnen op. Het waren nog de goede ook.

Binnenkort krijgen we een elektronisch patiënten dossier. Dat is voor onze eigen veiligheid, zegt men.

Wattenstaafje

“Praat ik een beetje hard?” vraagt de caissière van de buurtsuper bij wie ik mijn boodschappen afreken.

Haar stem is inderdaad wat aan de luide kant, maar ik ben dat wel gewend van mijn leerlingen, die ongeveer dezelfde leeftijd hebben als dit meisje.

“Valt wel mee hoor,” stel ik haar gerust. Ik vind het wel prettig dat ze wat luider praat, want mijn gehoorleeftijd begint wat hoger te worden dan ik prettig vind en het is tegenwoordig lastig om iemand goed te kunnen verstaan in een rumoerige ruimte. Terwijl mijn boodschappen één voor één over het glazen ruitje worden gehaald, babbelt de caissière vrolijk verder.

“Ik wilde vanochtend even mijn oor schoonmaken met een wattenstaafje,” zegt ze, “en toen duwde ik zo hard dat mijn oor begon te bloeden.”

“Jakkes,” zeg ik meelevend.

“Zegeltjes?” vraagt ze.

Ik schud mijn hoofd terwijl ik haar een briefje van vijftig euro overhandig.

“Toen ben ik maar gauw even naar de dokter gegaan,” vervolgt ze, “want het leek me helemaal niet goed. Hij heeft er iets ingedaan, maar nu ben ik een beetje doof aan die kant. Het is net of er een propje inzit.”

Terwijl ze het wisselgeld in mijn hand uittelt, stel ik haar gerust.

“Het komt vast wel goed,” zeg ik glimlachend.

Ze kijkt me dankbaar aan en wenst me een prettig weekend. Soms heb je gewoon even een schouder nodig.

Komkommersalade

Vandaag leek het me lekker om komkommersalade te maken. Een paar dagen geleden had ik door de grootgrutter die op de kleintjes let een lading boodschappen laten bezorgen. Mijn kleintjes waren drastisch verminderd, maar mijn koelkast en provisiekast waren barstensvol en ik had keus uit verschillende soorten groenten, iets dat me niet zo heel vaak overkomt. Zoals gezegd, ik had dus zin in komkommersalade.

Wanneer ik zelf winkel, probeer ik altijd een komkommer te vinden die biologisch is geteeld en die dus niet is verpakt, maar de bezorgdienst van Appie had dat nou net niet in het assortiment zitten, dus de komkommer die ik op het punt stond te slachten, zat stevig verpakt in een soort plastic condoom, die strak om de komkommer leek te zijn heen gegoten.

Ik moet er eerst nog wel even bij vertellen, dat ik helemaal niets aan mijn handen mankeer. Mijn armen mogen dan zo langzamerhand te kort zijn geworden om nog te kunnen lezen zonder leesbril en mijn gehoorleeftijd is ook aardig wat hoger dan ik prettig vind, maar mijn vingers doen het nog best.

Ik greep dus de plastic verpakking bij een soort knoedeltje dat zich aan het uiteinde van de komkommer bevond, omdat ik dacht dat ik zo de verpakking heel gemakkelijk open zou kunnen scheuren, maar daarin vergiste ik me lelijk. Het plastic was veel sterker dan ik dacht en met geen mogelijkheid kreeg ik het opengetrokken.

Ik probeerde met mijn nagels het plastic open te scheuren, maar ook dat lukte niet al te best, hoewel dat niet zozeer aan het verpakkingsmateriaal lag, maar aan mijn vrijwel niet-bestaande nagels. Al van jongs af aan houd ik mijn nagels kort, omdat ze nooit mooi blijven; ze brokkelen en scheuren en zien er werkelijk niet uit als ik een poosje op een toetsenbord heb zitten rammen, dus mijn tweede mislukking met het plastic weet ik hieraan.

Ik begon inmiddels mijn geduld al aardig te verliezen en overwoog even om de komkommer op het aanrecht tot komkommermoes te meppen, maar dat zou het ding hoogstwaarschijnlijk ook niet van het plastic ontdoen, dus zag ik daar maar snel weer vanaf.

Een schaar was natuurlijk de oplossing!

Ik rommelde in de keukenla, maar geen schaar te vinden. Ik pijnigde mijn hersens over waar ik het ding het laatst had gezien, maar ik kon er met geen mogelijkheid opkomen en nog enig verder speurwerk leverde alleen mijn goede textielschaar op, die ik voor niets anders mag gebruiken dan voor het knippen van stoffen, dus ook dat bracht geen oplossing.

Ik zocht nog wat verder in de keukenla en vond een dun fileermes dat ik nooit gebruik omdat ik niet van vis hou. Ik zette de kat in de gang om ongelukken te voorkomen, nam de komkommer in de ene hand en het mes in de andere, en probeerde het plastic met de punt van het mes open te scheuren.

Eerst gebeurde er bijna niets. Het plastic bezat beslist industriële sterkte maar ik hield vol en verhoogde de druk en ineens schoot het mes door. Het scheurde door het plastic, halveerde de komkommer en bleef aan de andere kant, hoe kan het ook anders, in het plastic steken. Ik probeerde het mes weer terug te trekken, maar bereikte zo alleen maar dat het plastic begon te rafelen. Het hele zaakje schoot uit mijn handen over de pasgedweilde keukenvloer en liet een lang spoor van komkommervocht achter.

Het duurde minstens een half uur voor ik de troep weer had opgeruimd en de komkommer had ontdaan van de rafelige stukjes plastic. Toen ik voor het snijden van de komkommer een gewoon mes uit de keukenla wilde halen, zag ik de schaar, die al die tijd in het voorste vakje van de bestekbak had gelegen.

Volgende keer doe ik weer zelf boodschappen en koop ik weer een biologische komkommer. Eentje zonder verpakking.

Bureaucratie

Mijn zus had een nieuwe identiteitskaart nodig. Het was niet de eerste keer dat ze er één aanvroeg, want ze heeft net als ik inmiddels een zekere leeftijd bereikt en dan heb je dat soort dingen al vaker gedaan. Nu is het tegenwoordig mogelijk om via het internet een afspraak te maken zodat je meteen aan de beurt bent wanneer je op het gemeentehuis arriveert en aangezien mijn zus net als ik fulltime werkt, had ze dat natuurlijk netjes gedaan. Ook had ze de correcte pasfoto’s laten maken en had ze keurig haar oude ID-pas bij zich. Kortom, er kon niets misgaan, dacht ze. Tot ze zich precies op tijd bij de balie meldde.

Mijn zus noemde haar naam en deelde mede dat ze een afspraak had. Dat was prima in orde. Alles was zowaar goed doorgekomen. De pasfoto’s waren ook goed. Dat wil tegenwoordig nog wel eens misgaan, want je mag niet meer lachen en je oren moeten te zien zijn. Mijn zus had ook haar oude ID bij zich, maar daar begonnen de problemen, want dat bleek niet genoeg te zijn.

“Ik heb ook uw oude paspoort nodig,” zei de baliemedewerkster.

“Mijn oude paspoort heb ik in 1995 ingeleverd,” zei mijn zus, die op dat moment nog behoorlijk optimistisch was. “Sinds die tijd heb ik altijd een ID gehad, want ik heb geen paspoort nodig.”

“Er staat in de computer dat u nog steeds een paspoort heeft,” zei de medewerkster, die niet zo erg mee wilde werken. “U moet dat echt eerst inleveren voor ik u een nieuwe ID kan verstrekken.”

“Maar dat klopt niet,” probeerde mijn zus nog eens uit te leggen. “Ik heb in 1995 mijn paspoort ingeleverd, want dat moest ik toen doen om een ID te krijgen. Sinds die tijd heb ik iedere vijf jaar een nieuwe ID gehaald. Dat zou toch niet kunnen als ik het niet netjes had ingeleverd? Na 1995 heeft nooit iemand meer naar mijn oude paspoort gevraagd.”

“Het staat toch echt in de computer,” zei de mevrouw, die niet van plan was zich zomaar om te laten praten, “en de computer maakt geen fouten.”

“Nee,” beaamde mijn zus, “dat geloof ik best, maar mensen die gegevens invoeren doen dat wel en dat moet in dit geval gebeurd zijn. Hoe had ik die andere keren dan steeds zonder problemen een nieuwe ID kunnen krijgen?”

De mevrouw haalde haar schouders op.

“U moet eerst naar de politie om aan de geven dat uw paspoort vermist is,” zei ze, “en dan kunt u daarna met ons een nieuwe afspraak maken. Met het aangifteformulier kunt u dan een ID aanvragen.”

“Maar mijn paspoort is helemaal niet vermist!” Mijn zus begon nu redelijk wanhopig te worden. “Ik heb het bij jullie ingeleverd en als het vermist is, is dat dus bij jullie gebeurd, dus dan doen jullie maar aangifte.”

De mevrouw schudde zeer beslist haar hoofd.

“Zo werkt het niet. Er staat hier dat u een paspoort heeft en u kunt pas een ID krijgen wanneer u dat bij ons inlevert. Als u het niet meer heeft, is het vermist en dan moet u daarvan aangifte doen.”

Mijn zus stond met haar rug tegen de muur en het vuur spoot zowat letterlijk uit haar oren.

“Ik heb hier helemaal geen tijd voor,” probeerde ze nog, maar ook dat maakte geen enkele indruk.

“U kunt gewoon een nieuwe afspraak maken,” zei de mevrouw. Mijn zus zuchtte. Er zat niets anders op.

“Nou, laten we dat dan nu meteen maar even doen.”

“Oh, maar dat kan niet hoor,” sprak de mevrouw, “een afspraak maken kan alleen via het internet.”

“U kunt het toch gewoon even voor me op het internet zetten?” vroeg mijn zus nog, maar ze zag eigenlijk al meteen dat dat een volkomen overbodige vraag was. Er zat niets anders op dan maar naar het politiebureau te gaan.

“Waarmee kan ik u van dienst zijn?” vroeg de politieagent die bij de balie zat.

“Ik kom aangifte doen van de vermissing van mijn paspoort,” zei mijn zus.

De agent pakte een formulier dat speciaal voor dit doel bestemd was.

“Waar en wanneer bent u het document kwijtgeraakt?” vroeg hij.

“In 1995 op het gemeentehuis,” zei mijn zus.

De agent keek op van zijn formulier en begon toen hard te lachen.

“Is het weer zover?” vroeg hij. Mijn zus keek hem verbaasd aan.

“Nou ja,” legde hij uit, “we krijgen hier regelmatig mensen die aangifte komen doen van niet-vermiste paspoorten. Ze schijnen daar op het gemeentehuis nog wel eens een foutje te maken.”

“Wat moet ik nou doen?” vroeg mijn zus, die inmiddels ten einde raad was.

“Oh, ik schrijf gewoon even een aangifteformuliertje uit,” sprak de agent. “Kunt u meteen terug naar het gemeentehuis.”

“Als jullie nou weten dat het wel vaker fout gaat daar, kunnen jullie daar dan niets aan doen?” vroeg mijn zus.

De agent schudde zijn hoofd.

“Andere afdeling, hè, daar gaan we niet over.”

Hij overhandigde haar het papier.

“Ziezo,” zei hij. “U zou nu geen enkel probleem meer moeten hebben met het verkrijgen van een nieuwe ID.”

Toen mijn zus weer buiten stond bedacht ze zich dat de agent haar niet had gevraagd zich te identificeren. Volgende week heeft ze een nieuwe afspraak op het gemeentehuis.

No Danger

Did you ever get the feeling that you got trapped in the middle of a Stephen King novel?

His books always start with quite ordinary situations, ordinary people going about their business, doing the things they usually do. Working in shops, bars, restaurants, schools and offices. In short, everything in his books is always so much like ordinary everyday life that anything scary which happens later is made all the more scarier because of that.

Last week an enormous chemical plant blew up at about fifteen miles from where I live. It started at about 2.30pm and I didn’t get to know about it until a friend of mine called me to ask if I was all right. It seemed the fire was totally out of control by then and explosions were seen and heard in rapid succession.

Fifteen miles is too far away to hear explosions from where I live, so I ran upstairs and from there I was able to see the fire from the spare room window. The sky was tinged orange and every time there was new explosion I could see the flare going up in the sky.

Back down again to switch on the telly and sure enough, live reports were being broadcast. They were telling us to keep doors and windows closed and to remain calm and keep watching the broadcast. The wind was in my direction, so at that time nobody knew more than that a big black billowing toxic cloud was heading my way and of course the way of the whole city of Dordrecht with its nearly 120,000 inhabitants. But, the presenter told us reassuringly, there is no need to worry, because there is no toxic material in the air.

Chemical plant? Big black clouds? Fire out of control and the wind in my direction and no danger? Yeah, right! Of course there was every reason to worry. Not because of the fire, because there is a very wide river between Dordrecht and Moerdijk where the fire was raging, but nobody seemed to know exactly what chemicals were stored in the plant, so obviously nobody knew what chemical reactions would be triggered in a fire.

I briefly considered getting into the car and driving away, but where could I go? South was out of the question, because that’s where the fire was, besides, by that time there was an enormous backlog of traffic because they had more or less closed down the motorway in that direction. North then? But no, that was where the cloud was headed and according to the news reports nobody had any idea how far and how wide it would spread. I could go east, but I don’t know many people there I could go to with the cat, which I obviously would have to take as well. Under no circumstances was I going to leave him behind. So I decided to stay until I knew more.

In the course of the evening the situation became worse. There was even talk of evacuation, but on the island where I live, they won’t start that until it’s absolutely necessary. I sincerely doubt if they could actually evacuate all the people off the island in case of a calamity, because there are only three motorways leading off it. Two across large bridges and one through a tunnel. There is a fourth route across a smaller and older bridge and there are a few small ferries, but nothing big enough to get thousands of people out at the same time. I decided ‘they who are in command’ were trying desperately to avoid people from panicking and were silently keeping their fingers crossed and hoping that things would not become as bad as could be feared.

Round about midnight the fire brigade started putting a foam blanket over the fire to get it under control and this caused more toxic clouds but considering the weather conditions it was the only thing they could do.

By then there was a decidedly nasty smell which could distinctly be noticed even with all the doors and windows closed, but all the roads from and to the island had by this time been closed down. People on Twitter were sending out the strangest messages, so I stayed up and watched the reports going on on the television, keeping my fingers crossed that at least a few people knew what they were doing.

They got it out. After a few hours most of the danger was over. It took the fire brigade until well into the next morning to extinguish everything completely, but by that time there were no new black clouds. I finally went to bed at about 3am, when the worst of the nasty smell was gone.

What we all breathed in that night remains a guess. The reports from ‘those in charge’ remained very evasive and we all have to believe there was never any danger at all. I guess we’ll know more in a few years time, when people who lived under the smoke from the fire will be getting strange diseases or start sprouting extra heads, which of course will have absolutely nothing to do with that at all.

Generation Gap

I am Dutch, and we Dutch are not very polite, at least not in the eyes of some other peoples. Maybe it’s because we are known throughout the world as a hard-working no-nonsense sort of people, who can’t be bothered with polite niceties like “excuse me” and “please” but this is never a problem with other Dutch people, because they behave just the same, apart from old crones like me who can still not get used to the way people behave nowadays.

I blame the soap series, really. We have on in particular here called “Goede Tijden, Slechte Tijden” (Good Times, Bad Times) and when I got back into teaching 11 or 12 years ago I was slightly amazed at the language the students were using. When I discovered what their favourite soap was I decided to watch a few times and found out the language there was just as bad as what I heard at school. Of course I realized I was by that time reaching the top of the hill, so I decided I was not letting it get me down, but I decided there and then that I would never stoop to using such language myself.

Now that I’m over the hill I still hold true to that principle en funny enough the young whippersnappers seem to accept that from me too. We have agreed to disagree, so to speak and I realized there will always be a generation gap, which is as it should be.

I remember when I was about 15 my father was in his early 50s like I am now and he had ideas and did things I could never imagine me doing ever in my life. And so right I was. I still don’t do the things he did, even now that I am the same age as he was then, because whatever has happened in the meantime I am still of a different generation than he was at the time.

I’m wearing clothes my mum wouldn’t have wanted to be seen dead in and I will never ever wear the stuff she was wearing when she was my age. When I was younger I always had this terrible vision of having to end up like my mum, with tightly permed curls and good conservative clothes, which make you look like 110 even if you are still 50.

So when I look at my students and hear them talk their way nowadays, I just smile and remember how absolutely horrified my parents were when I used the word “shit” for the first time in my life. Of course, when my mum was watching The Towering Inferno and heard Steve McQueen say the same thing, she thought it was rather funny. Double standards no doubt, because she probably thought something like that was rather funny for a guy, but it was not at all ladylike.

Now when going to London with a group of fifteen year old students, like I do every year, it’s always very hard to bring it home to them that the things that are quite acceptable here in Holland are not done in England, well, at least not where my generation is concerned. For instance, here it is perfectly acceptable to shout out the word f*** at the slightest mishap (except I should add in my classroom) and every year it takes everything I got to persuade them not to use it once we cross the Channel. Every year I seem to succeed and they don’t use it (at least not when I’m present), but last year on our school trip the worst thing happened.

It was a drizzly Sunday afternoon and we had arranged to go to Camden Town to visit the markets, which is always a great experience to everyone. We usually give the students an hour or two to have a good look around before the coach returns and this time it was no different than any other year.

We instructed the students to stay together in small groups, hold on to their bags and not do anything we wouldn’t do and sent them off. We settled down in a noisy pub because anything is better than the hustle and bustle of a crowded market and awaited everyone’s return while enjoying a nice pint and a pub meal.

By five o’clock everyone started returning, the coach arrived on time and everything seemed to have been going without a glitch, until the last group of boys returned with the biggest one in the lead sporting an enormous grin.

“I have a new tattoo!” he grinned proudly.

At first I thought he was making a joke, thinking he had one of those stick-on things that come off in the shower, but then he pulled up the sleeve of his tee-shirt and I could see he had a real one, a big black letter “F”, for his favourite football club Feijenoord.

I got visions of livid parents coming to school bearing hatchets to decapitate every teacher they could lay their hands on and the only thing I could think of uttering was: “F*************!!!”

Suddenly the verbal generation gap was not so big anymore after all!

Summer Fun

The last Monday before the summer holidays. 90 degrees in the shade and I’m awfully glad I brought my straw hat. Funny enough my students don’t laugh when I put it on in the sweltering heat. They even look a bit envious. Good. I’m envious of their perfect bodies, their perfect tans, their perfect teeth and the fact that they are allowed to show so much naked flesh nowadays without feeling at all uncomfortable. Even if I had a perfect body I would never feel at ease like that.

My parents, especially my mother, came from a strictly religious background, and when I was young even wearing trousers wasn’t really done; at least not when you had to go to school, although it was something else when we went on holiday to the seaside. There we were allowed to wear shorts or even bathing suits.

Oh, that very first bathing suit! I remember it was red with a little white sailing boat stitched on the front. My mother had knitted it herself. Just think of it, a knitted woolen bathing suit. Of course it was a perfect fit until you went into the water, because then it began to sag. When you came out of the sea the thing was so saturated with water that the bottom immediately dropped down to the back of your knees and the whole thing filled with water as well so that you looked like an over-sized red bumble bee. With a super large bottom like that the shoulder straps became twice as long and the top dropped down to your waist. I know, I was three or four, so that didn’t really matter, but it must have been a funny sight.

Fortunately my dad never took a picture of that, because pictures at that time always had to be perfect. Film was expensive and prints too, so every picture had to be posed for and me and my sister had to stand for hours in the same position until my dad had got the lighting right. This usually made me look stiff and stilted, while sis often looked fuzzy, because she didn’t like to stand still for a long time.

When I got older, I got my first real bathing suit. Dark blue with white seagulls. I remember it very well, because I was so happy with it. It was made of some new-fangled spandex, nylon with a bit of elastic woven through and, oh great miracle, your bottom now remained perfectly covered. I never became a big fan of swimming, mainly because the water was rather wet and I didn’t like sand getting everywhere, but swimming costumes were never the problem anymore.

Although, there was my first bikini. Orange that one was. It wouldn’t have been all that bad, if the inside of the bra hadn’t been made of some kind of plastic that became hard as a rock when it got cold and wet in the water. Now that was really uncomfortable, beside the fact that bikinis were never my cup of tea. The material it was made of was not like it is nowadays and the thing still lost much of its shape in the water, so it was very easy to lose the bikini bottom while swimming, or finding your bra covering your ears like great big orange earmuffs when you jumped into the water.

No, I never developed a great fondness for swimming and now that I’m over the hill and will probably never be able to see my feet again, I know I will not possess a bathing suit ever again. I do like to be beside the seaside now and again, properly covered up however, preferably in a sort of tent of ginormous proportions, a big hat and loads of suntan oil factor 2000. 

Summer Holidays 2010 10: The Magic Roundabout

“Don’t you find driving on the left-hand side of the road is terribly hard?” a friend of mine asked, just before I was leaving for my holidays in Wiltshire last summer.

“Actually, it isn’t,” I told him, and of course I was right, for driving on the left is not nearly as difficult as you would think. This is mainly the result of the fact that on most roads (apart from the narrowest country roads) you either have right of way or you haven’t,  and when there is a complicated junction they build a roundabout.

Everyone on the roundabout has right of way, so that’s easy enough to remember and at the bigger ones they usually put traffic lights as well so that makes it even easier. It takes a bit of getting used to the very small roundabouts that consist of nothing more than a big white dot in the middle of the crossing, but after two or three narrow escapes because you did something wrong, you quickly feel confident enough to brave anything in the British road system. That is, until one eventful day you have to pass through Swindon and discover the by all Brits dreaded Magic Roundabout.

The adjective Magic has not been added lightly as you will soon discover that you need all the magic powers of Gandalf and Dumbledore combined to be able to cross it. I’m sure the dangerous Mines of Moria or the slopes of Caradhras are not nearly as scary as having to cross here. The whole thing was probably conceived after a night’s hard drinking while still under the influence of the mother of all hangovers. I’m sure that if they had built something like that at Dover or Harwich, no foreigner would ever have dared venture entering England again.

The roundabout consists of a combination of no less than six roundabouts at a junction of five roads. When you have to go straight on you have to find a kind of zigzag route past at least three of the white dots.

The first time I had to accomplish this feat I think I must have just pressed the accelerator and closed my eyes, only opening them again when I miraculously arrived safely on the other side, the sound of blaring car horns still ringing in my ears. I took a detour on the way home and am not planning to go there ever again.

Funny enough not many accidents happen on the Magic Roundabout, because I think not even the locals have been able to figure out how to negotiate it, so everyone probably drives extremely carefully (except the odd foreigner who is completely out of his depth).

No, driving on the left is not hard at all, that is as long as you can manage to avoid Swindon, or the M25, or the circular road around Cambridge (where I once spent an exciting two hours trying to get off, never managing to find Cambridge proper). I’m already looking forward to the fateful day when I will not be able to avoid passing something called Spaghetti Junction, something to be experienced near Birmingham, I believe.

No, I don’t mind driving on the left, but there are some places I avoid at all costs.

Summer Holidays 2010 9: Lilliput Library

I was totally amazed when Sue, the owner of my holiday cottage told me about the lending library in the village of All Cannings where she lives. It was a Sunday afternoon and we were pleasantly full after an excellent lunch she had prepared for us. I have been staying in one of her holiday cottages for years now and our little get-togethers have become a kind of tradition when I’m staying with her. Keith, her husband, had gone down to the lake at the back of the converted barn where they live, to help one of the other guests and Sue and I had been having tea and a good natter about all things menopause and other assorted stuff you don’t want men to hear about, when the subject changed to reading. She knows I love books and she asked me if I had bought anything interesting during my stay this time.

There was a time when I bought myself at least the equivalent of a suitcase full of books when I went to England, but that was years ago when you could still buy Penguin paperbacks for 25p. And then there were of course the romantic mysteries we used to love when we were teenagers. The stacks I bought of those taught me a lot about the language so they definitely served their purpose even though they were always read only once and then discarded and passed on to other lovers of romances.

Nowadays I’m a bit more discriminating in my choices and the British book prices have become the same as the Dutch so there is no real reason anymore to bring books from England, but I still love to browse, especially when I’m on my own. Here in Holland I never have so much time to do that at leisure. So after the holidays I still bring home books in pretty large quantities.

When the subject turned to books Sue asked me if I had seen the library in the main street of All Cannings. I must have looked rather puzzled.

“Didn’t you see the telephone box there?” she asked me.

I told her I knew where it was but I had to confess I had seen nothing resembling a library there.

“The phone box is the library,” she said.

“The phone box?” I must have look really stupid.

She nodded. “When it wasn’t used anymore because everyone has a mobile phone nowadays the box itself was left. Nobody had thought of taking it down, or maybe they thought it would look really British in the middle of the village like that. One of the ladies who lives close by thought it a pity that it wasn’t used for anything anymore so she thought it would be a good idea to turn it into some sort of book exchange. You can go and lend books from the box and you can leave books you don’t want anymore. I believe you can even stamp them with the date.”

I know the British can be a bit eccentric now and again, but I’d never heard anything like this before, so the next day I took my camera and inspected the telephone box. It’s a pity I didn’t spot anyone who wanted to bring or take books when I was there. It would have been really nice to learn what people thought of the initiative. Something for the Guinness Book of Records perhaps? 

Summer Holidays 2010 8: An Englishman's Home is his Castle

Longleat Safari Park

…….. and sometimes an Englishman can make a real castle his home. However, when death duties in the UK became so much of a burden that selling the ancestral home seemed the only option, there were a few owners who thought up some novel idea to keep their places in the family.

One of them was the 6th Marquess of Bath who opened his home Longleat in Wiltshire to the public and converted part of the grounds into a safari park. And it worked. Nowadays Longleat is a thriving business and people come from all over the world to visit the house and grounds (and maybe catch a glimpse of the colourful 7th Marquess, who plays a very active role in the business). When his father was alive and he was still the Lord Weymouth and an art student, he started decorating his then private apartments, which can also be visited at certain times. Nowadays there is a special tour for children, but to see it all, you must be over 18, as a great number of murals and other artworks are inspired by the Kama Sutra.

The one time I felt compelled to visit, our small group of nosy tourists was shown around the place by a very prim looking English lady in a pink cardigan and a soft blue perm, who blushed every time she had to explain everything about yet another naughty wall. I don’t remember much of it, apart from it all being very colourful and my friends and I were constantly stifling bouts of the giggles because everyone was so very uptight about it all, in particular the pink guide who was clearly terribly embarrassed all the time. It would probably have been much more interesting if the then Lord Weymouth had done the guiding himself.

However, one thing (literally) still stands out in my mind and that was the bedroom with a gigantic four-poster bed with embedded in the headboard an enormous wooden penis. It was about the size of my arm. The poor guide didn’t know where to look and I vaguely remember her telling us that the Lord Weymouth was inspired to it all after his trip to India. I could only think that the thing was in a terribly awkward place and the only use for it I could think of was that it would make a nice stand for a reading lamp.

Every time I see a picture of the 7th Marquess (the former Lord Weymouth), who now looks like a big jolly leprechaun, or when I’m watching an episode of the BBC series about Longleat, that enormous bed and its attachment still springs to mind. It’s like one of those irritating little pieces of music you just can’t get out of your head.

Highclere Castle

The owners of Highclere Castle in Berkshire were a bit different. They managed to keep going partly because of the fact that their famous ancestor, Lord Carnarvon, discovered the tomb of King Tutankhamun in Egypt and in the cellars there is now a small museum with Egyptian artefacts, a real mummy and some items Carnarvon himself took to Egypt. When you look at what there was in his medicine chest you can finally understand why it’s no wonder he contracted blood poisoning after having been stung on the cheek by a mosquito. The story goes that his dog died at Highclere at the exact same moment Carnarvon died in Cairo. It does make you wonder about the curse of the pharaohs somehow.

Thousands of tourists find their way to the castle every year and if you have enough money you can hire the place for weddings and other festive occasions. If you are a lover of television you will probably have see it plenty of times, because the house and grounds are frequently used in films and series when a stately home us needed. Actually, it’s not a bad way to make a living and to help keep the ancestral home in the family.

One of the places that grows on you is Bowood House in the middle of the Wiltshire countryside. Once you get past the children’s playground, where screaming primary schoolers sound like they are all individually slaughtered in the most horrible ways imaginable, you find the house at the end of a narrow footpath. Just at the moment when you start thinking there is no house there at all, the path makes a turn and the ground drops steeply and there it is, much lower than you would expect a house like this to be, the formal gardens giving way to grassy slopes leading down to one of the lakes. The grounds were designed by that greatest of all landscape gardeners, Capability Brown.

The house is full of surprises. A small ante-room to the library used to be the laboratory where Dr Joseph Priestley discovered oxygen gas. The library behind it was designed by Robert Adam in neo-classical style. It looks so comfortable that you could easily spend a fortnight here without ever feeling the need to go out at all. On the second floor you can find a collection of late nineteenth-century treasures brought back from India and Burma by the 5th Marquess, who was Viceroy from 1888 to 1894. On the Top Exhibition Room there is a collection of Napoleonic treasures, including one of Napoleon’s death masks, that came into the family through Emily de Flahault, the wife of the 4th Marquess. Her father, Charles, Comte de Flahault, was Napoleon’s aide-de-camp, who accompanied the Emperor on his later European campaigns.

In my time I visited quite a few stately homes, castles and country seats. They hardly ever disappoint, especially not when you like to take a step back into history. There is nothing that manages to convey the sense of Englishness like a stately home. There it’s very easy to imagine yourself back in the days of Bertie Wooster and Jeeves, or in the middle of an Agatha Christie murder mystery, although I myself have never come across a dead body yet.

The Library at Bowood House

If you'd like to learn more about the stately homes mentioned above, go to:
 
http://www.longleat.co.uk/
http://www.highclerecastle.co.uk/
http://www.bowood-house.co.uk/

Summer Holidays 2010 7: The Call of the Wild

Highclere Castle

When I visited Highclere Castle, the home of the Earl of Carnarvon (yes, the descendant of the one who found King Tut’s tomb), I was pleasantly surprised when I saw a deer cross the road in front of the car. There was never any danger of hitting it, because I was on private land and not allowed to drive any faster than 10 miles per hour so I got a really good chance to look at it. Unfortunately it disappeared fairly quickly into the undergrowth or I would have taken a picture of it. Still, it was a very nice experience for someone who spends her whole life living in a city.

I love spotting animals in the wild like that. A bit later I saw a squirrel and even though it was just an ordinary grey one it was still a good sighting. However, things are a bit different when the wildlife suddenly invades your home.

The cottage in Wiltshire where I was staying is a great place. Small, but it has everything, from a fully equipped kitchen to a flat screen telly with a DVD-player and, oh great joy, this time also a (albeit slightly wonky) wi-fi connection, which saved me a lot of lugging a laptop all over the place at awkward times.

But this time I had some wildlife invading the place. Not the odd fly, wasp or spider (which can be nasty enough, but hey, you’re in the country) and not the crushed snail that had somehow managed to wedge itself between the front door and the threshold without me noticing and which made a nasty smear on the doormat, but when I came home one afternoon I discovered an army of ants marching across the kitchen floor.

My first impulse was to stamp on them but that didn’t make any real impression because for every dead one several others took its place so I decided heavier stuff was needed. Off to the landlady I went who gave me a few of those boxes that attract ants and then kill them. We put a few out on the kitchen floor and hoped that would do the trick. For good measure I stamped on a few more, making the kitchen floor look more and more like a battlefield.

I settled down on the couch with a good book and was well into it when the first flying ant made an appearance. The weather was close and there was a storm brewing and that probably brought it out, and besides, there was only one and I could easily deal with that. I simply hit it over the head with the book, making an end to that problem. It was a pity it left a smear on the cover, but as the saying goes, you can’t make a cake without breaking some eggs and I was not going to spend a night in a cottage with flying ants all over the place. I cleaned the cover of the book and settled down again.

Not five minutes later I spied a full cohort of ants marching across the floor. I swear you could hear their tiny feet stamping all over the tiles. I pondered the problem for a few seconds and then thought it would be a good idea to Hoover them up.

It was indeed a wonderful idea, however it only worked for a few minutes, until they walked out of the back of the Hoover and because I was now in the bedroom I had ants all over the floor there as well.

It was clear I needed heavier artillery than those little boxes, but I was reluctant to use the anti-bug spray. That stuff is toxic (well, it does kill ants) and I didn’t feel like spraying it around and having to sleep in the fumes.

I opened one cupboard after another with the vague idea that I might find something I could use but I got a very nasty shock when I opened a bottom cupboard and a virtual legion of ants came streaming out. That was it. Countryside or not I was not going to bed with such an amount of creepy crawlies around, so out came the bug spray. It didn’t smell too bad after all.

I’m very fond of certain types of wildlife, but not when it’s crawling around my kitchen.

Picture thanks to http://www.apartmenttherapy.com/

More about Highclere Castle you can find at: http://www.highclerecastle.co.uk/
If you want to rent a nice cottage in Wiltshire, go to:  http://www.rendellsfarmcottages.com/  All the ants are gone now.

Summer Holidays 2010 6: Tourists at Avebury and Stonehenge

I confess I’m a tourist myself and I like doing touristy things, like visiting musea, stately homes, small towns and villages, churches and, when in Wiltshire, places like Stonehenge and Avebury; and most touristlike at all, I like taking lots of photographs. Don’t get me wrong, I really like people, but there are times I’d just rather sit in a field and listen to the cows.

The "I'd rather wear a Speedo in Ibiza" bloke

The world is my office

Queen Mum lookalike

Serious photographer

Part-time New Agers

Thank God we can take the kids out for a day so they will be too tired to be annoying to the rest of the neighbourhood

Europe in 8 days and 800 photographs

My friends went to Ibiza and all theygot me was this lousy tattoo

Sheepz in Avebury - Ur doin it rite

Sheepz in Avebury - Ur doin it rong

Can you all see my back hair?

We have been around since the 60s and we're not about to leave ...

The Really Cultural Couple - Ur doin it rite

The Really Cultural Couple - Ur doin it rong

Why do some people look like they'd much rather be somewhere else?

The born-again Iron Age lady