Brand

Het is een heel rare gewaarwording wanneer je op een zonnige vrijdagmiddag een broodje staat klaar te maken en je ziet plotseling een politieauto de straat inrijden, en het wordt nog erger wanneer je ziet dat die politieauto wordt gevolgd door een brandweerwagen.

Ik kijk uit het raam aan de andere kant van het huis en zie daar bij het plantsoentje een tweede brandweerwagen verschijnen. Er volgen nog twee politieauto’s met daarachter een grijze auto waaruit een fotograaf stapt met een enorme telelens op zijn camera geschroefd. Hij ziet eruit als Joop van Tellingen. Waarschijnlijk is dat beroepsdeformatie. Ik ben waarschijnlijk ook al op meters afstand herkenbaar als een onderwijstype.

Ik trek snel mijn jas aan en loop naar beneden, naar de voordeur. Als de vlammen echt uit het dak blijken te slaan kan ik maar beter goed voorbereid zijn. Mijn handtas met papieren staat bij de deur, evenals het mandje voor de poes. Ik stap de voordeur uit de galerij op en zie dat de meeste buren daar ook al verzameld zijn.

“Wat is er aan de hand?” vraag ik aan de buurvrouw die rechts van me woont, terwijl ik zie dat er inmiddels door twee (goed afgetrainde) brandweermannen een soort metalen stormram wordt aangedragen waarmee een deur kan worden ingebeukt.

“Het alarm gaat af bij de buren om de hoek en er hangt een vreselijke stank,” zegt ze. Er is niemand thuis, dus nu gaan ze de deur forceren.”

Ik zie nog geen vlammen uit het dak slaan en er komen ook geen rookwolken uit het raam kolken. De brandweermannen staan er redelijk ontspannen bij en de mannen met de ram lopen niet erg hard.

De buurvrouw van de linkerkant komt ook naar buiten.

“Zou het kwaad kunnen?” vraagt ze.

We halen onze schouders op.

Er komt een auto de bocht om scheuren en we zien de Turkse buurvrouw, haar man en kinderen van het huis waar het alarm afgaat naar buiten springen. Ze zijn net op tijd om te voorkomen dat de ram op de voordeur gebruikt gaat worden.

Ik ruik inmiddels de stank van aangebrande melk en als ik dat al kan ruiken, moet het heel erg zijn, want mijn reukvermogen is niet zo best meer.

Een van de brandweermannen (ik zou heel graag het woord spuitgasten gebruiken, maar er wordt helemaal niet gespoten) heeft de sleutels aangenomen van de huiseigenaresse en zij wil natuurlijk meteen naar binnen lopen, op de voet gevolgd door haar man en kinderen, maar ze wordt door de brandweerlieden tegengehouden. Het zou wel eens gevaarlijk kunnen zijn. Hier kunnen ze eens even laten zien dat ze goed getraind zijn. De fotograaf staat met zijn enorme telelens in de aanslag. Nu gaat het gebeuren. Nu gaat hij de foto van zijn leven maken. De foto die hem de eeuwige roem zal gaan bezorgen. Twee van de dappere brandweermannen zetten een masker op en verdwijnen door de deur naar binnen.

“O, jee,” zegt de buurvrouw van links. “Ik heb ook nog wat opstaan. Ik zal het maar gauw gaan uitzetten, anders moeten ze bij mij zo meteen ook nog komen blussen!”

Even later gaan de ramen bij de Turkse buurvrouw open en wordt het brandalarm uitgezet. De brandweermannen verschijnen weer in de deuropening en de maskers worden afgezet. Het hele gezin heeft zich inmiddels voor de voordeur verzameld, maar ze mogen nog niet naar binnen. Terwijl twee mannen de stormram terugdragen naar de brandweerwagen (het is natuurlijk veel te zwaar voor één persoon), wordt het gezin nog even vermanend toegesproken door de overige brandweerlieden en een aantal politiemannen, die zich inmiddels ook heel dapper bij hen hebben gevoegd.

De journalist legt zijn camera op de passagiersstoel van zijn auto en steekt een sigaretje op. Eén voor één vertrekken de buren naar binnen. Ik ga ook weer naar boven en vertel poes dat alles veilig is. Je weet maar nooit wat een trauma zo’n beestje kan oplopen. De opwinding is weer voorbij. Mijn broodje ligt op me te wachten.

No Danger

Did you ever get the feeling that you got trapped in the middle of a Stephen King novel?

His books always start with quite ordinary situations, ordinary people going about their business, doing the things they usually do. Working in shops, bars, restaurants, schools and offices. In short, everything in his books is always so much like ordinary everyday life that anything scary which happens later is made all the more scarier because of that.

Last week an enormous chemical plant blew up at about fifteen miles from where I live. It started at about 2.30pm and I didn’t get to know about it until a friend of mine called me to ask if I was all right. It seemed the fire was totally out of control by then and explosions were seen and heard in rapid succession.

Fifteen miles is too far away to hear explosions from where I live, so I ran upstairs and from there I was able to see the fire from the spare room window. The sky was tinged orange and every time there was new explosion I could see the flare going up in the sky.

Back down again to switch on the telly and sure enough, live reports were being broadcast. They were telling us to keep doors and windows closed and to remain calm and keep watching the broadcast. The wind was in my direction, so at that time nobody knew more than that a big black billowing toxic cloud was heading my way and of course the way of the whole city of Dordrecht with its nearly 120,000 inhabitants. But, the presenter told us reassuringly, there is no need to worry, because there is no toxic material in the air.

Chemical plant? Big black clouds? Fire out of control and the wind in my direction and no danger? Yeah, right! Of course there was every reason to worry. Not because of the fire, because there is a very wide river between Dordrecht and Moerdijk where the fire was raging, but nobody seemed to know exactly what chemicals were stored in the plant, so obviously nobody knew what chemical reactions would be triggered in a fire.

I briefly considered getting into the car and driving away, but where could I go? South was out of the question, because that’s where the fire was, besides, by that time there was an enormous backlog of traffic because they had more or less closed down the motorway in that direction. North then? But no, that was where the cloud was headed and according to the news reports nobody had any idea how far and how wide it would spread. I could go east, but I don’t know many people there I could go to with the cat, which I obviously would have to take as well. Under no circumstances was I going to leave him behind. So I decided to stay until I knew more.

In the course of the evening the situation became worse. There was even talk of evacuation, but on the island where I live, they won’t start that until it’s absolutely necessary. I sincerely doubt if they could actually evacuate all the people off the island in case of a calamity, because there are only three motorways leading off it. Two across large bridges and one through a tunnel. There is a fourth route across a smaller and older bridge and there are a few small ferries, but nothing big enough to get thousands of people out at the same time. I decided ‘they who are in command’ were trying desperately to avoid people from panicking and were silently keeping their fingers crossed and hoping that things would not become as bad as could be feared.

Round about midnight the fire brigade started putting a foam blanket over the fire to get it under control and this caused more toxic clouds but considering the weather conditions it was the only thing they could do.

By then there was a decidedly nasty smell which could distinctly be noticed even with all the doors and windows closed, but all the roads from and to the island had by this time been closed down. People on Twitter were sending out the strangest messages, so I stayed up and watched the reports going on on the television, keeping my fingers crossed that at least a few people knew what they were doing.

They got it out. After a few hours most of the danger was over. It took the fire brigade until well into the next morning to extinguish everything completely, but by that time there were no new black clouds. I finally went to bed at about 3am, when the worst of the nasty smell was gone.

What we all breathed in that night remains a guess. The reports from ‘those in charge’ remained very evasive and we all have to believe there was never any danger at all. I guess we’ll know more in a few years time, when people who lived under the smoke from the fire will be getting strange diseases or start sprouting extra heads, which of course will have absolutely nothing to do with that at all.